Hu Jintao (ur. 1942) to emerytowany chiński polityk, który kierował Komunistyczną Partią Chin w latach 2002–2012 i pełnił funkcję prezydenta Chin w latach 2003–2013. Przewodniczył także Centralnej Komisji Wojskowej partii i w latach 1992–2012 był członkiem Stałego Komitetu Biura Politycznego, najwyższego organu decyzyjnego Chin. Powszechnie określa się go mianem najwyższego przywódcy Chin w tej dekadzie. Ustąpił ze wszystkich swoich stanowisk dobrowolnie, a jego następcą został Xi Jinping. Jego rządy przyniosły trwały wzrost gospodarczy, który umocnił pozycję Chin jako wielkiego mocarstwa światowego.
Młodość i kariera




Hu urodził się w powiecie Tai w prowincji Jiangsu i studiował inżynierię na Uniwersytecie Tsinghua, gdzie wstąpił do partii komunistycznej jeszcze jako student. Pracował jako inżynier i doradca polityczny najpierw w prowincji Gansu, a później w Pekinie. Awansował w Komunistycznym Związku Młodzieży Chin, ostatecznie zostając jego pierwszym sekretarzem. Później obejmował stanowiska kierownicze w partii w Guizhou oraz w Regionie Autonomicznym Tybet, gdzie jego stanowcze postępowanie wobec sprzeciwu zwróciło uwagę Pekinu. Za rządów Jiang Zemina stał się wysokim rangą działaczem partyjnym i domniemanym następcą Jianga.
Polityka i rządy




Rząd Hu ponownie wprowadził kontrolę państwa w niektórych sektorach gospodarki i wspierał przedsiębiorstwa państwowe. Nadzorował reakcję na epidemię SARS oraz rozszerzył zakres krajowej opieki zdrowotnej. W ramach swojej koncepcji naukowego rozwoju dążył do ograniczenia nierówności społecznych i budowy harmonijnego społeczeństwa. Jego kierownictwo mierzyło się także z zamieszkami w Tybecie w 2008 roku, trzęsieniem ziemi w Syczuanie w 2008 roku oraz zamieszkami w Urumczi w 2009 roku. Relacje z Tajwanem zbliżyły się w czasie jego kadencji, czego zwieńczeniem była umowa ramowa o współpracy gospodarczej z 2010 roku.
Stosunki zagraniczne



Hu propagował ideę pokojowego wzrostu Chin i prowadził dyplomację kładącą nacisk na więzi gospodarcze oraz soft power. W czasie jego rządów wpływy Chin w Afryce, Ameryce Łacińskiej i innych regionach rozwijających się wzrosły. Znany jest z powściągliwego, kolegialnego stylu przywództwa, a jego administracja kojarzona była z kompetencją technokratyczną i ostrożnymi reformami politycznymi.
