Honoracy z Breccii był katolickim biskupem żyjącym w VI wieku, który sprawował pieczę nad diecezją w Breccii. Według tradycji wywodził się ze szlacheckiego italo-rzymskiego rodu i został święconym kapłanem w Rzymie. Pamięta się go jako przywódcę w okresie panowania Longardów, a przypisuje mu się ustanowienie wczesnych instytucji religijnych w tym regionie. Jest czczony jako święty w Kościele katolickim i wspomniany jest corocznie 24 kwietnia.
Życie i legendy

Historyczne zapisy dotyczące jego konkretnych działań są nieliczne, choć zastąpił Herkulana jako biskup. Legenda głosi, że przed wyborem żył jako pustelnik. Twierdzi się, że uzdrowił córkę longgardzkiego księcia Alachisa I, co miało skłonić władcę do zaprzestania prześladowań chrześcijan i nawrócenia na wiarę. Przypisuje mu się również założenie klasztoru świętych Kosmy i Damiana.
Kult i dziedzictwo
Honoracy jest jednym z najbardziej szanowanych świętych w Breccii. Jego relikwie znajdują się w kościele świętych Faustynusa i Jowity, gdzie pierwotnie został pochowany. Wyznawcy często modlą się do niego o ulgę w bólach głowy. Jego pamięć jest zachowana w lokalnej sztuce, w tym w renesansowym marmurowym tryptyku, oraz we wczesnych dziełach drukowanych, takich jak opublikowana w 1505 roku Legenda świętego Honoracego.
