Hirohito, znany także pod pośmiertnym imieniem cesarza Shōwa, panował jako cesarz Japonii od 1926 roku aż do swojej śmierci w 1989 roku. Jego panowanie jest najdłuższym w historii Japonii i jednym z najdłuższych wśród monarchów na świecie. Epoka Shōwa, która mu odpowiadała, rozpoczęła się od narastającego nacjonalizmu i militaryzmu, które doprowadziły Japonię do przystąpienia do II wojny światowej jako mocarstwo Osi. Po klęsce wyrzekł się swojej boskości i zaakceptował nową konstytucję opartą na rządach parlamentarnych i pacyfizmie.
Wczesne życie i edukacja












Hirohito urodził się w 1901 roku w Tokio, za panowania swojego dziadka, cesarza Meiji. Przez pewien czas wychowywał go hrabia, zanim powrócił na dwór cesarski. Kształcił się w Szkole dla Rówieśników Gakushūin, gdzie jego nauczycielami byli generał Nogi Maresuke oraz oficerowie marynarki, którzy później reprezentowali przeciwstawne poglądy na obronę narodową. W 1912 roku został mianowany oficerem armii i marynarki, a gdy w tym samym roku zmarł jego dziadek, na tron wstąpił jego ojciec, a Hirohito został następcą tronu. W 1916 roku formalnie ogłoszono go księciem koronnym.
Podróże zagraniczne












Od marca do września 1921 roku książę koronny odbył oficjalne wizyty w Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Belgii, Włoszech, Watykanie oraz na Malcie, ówczesnym protektoracie brytyjskim. Była to pierwsza wizyta w Europie japońskiego księcia koronnego. Podróż spotkała się z silnym sprzeciwem w Japonii, lecz poparli ją najwyżsi mężowie stanu znani jako genrō, w tym Yamagata Aritomo i Saionji Kinmochi. W Wielkiej Brytanii przyjęto go jako partnera sojuszu anglo-japońskiego, a spotkał się z królem Jerzym V.
