Hiob Poczajowski był wschodniochrześcijańskim mnichem i świętym, który żył w przybliżeniu od 1551 do 1651 roku. Urodzony jako Iwan Żelezo w pobliżu Kołomyi, wstąpił do życia zakonnego w młodym wieku, pełniąc ostatecznie funkcję przeora zarówno w klasztorze w Dubnie, jak i w Poczajowie. Był znaczącym pisarzem teologicznym, który bronił dogmatów prawosławnych przed protestantyzmem i uniatyzmem. Znany ze swojego ascetyzmu, większość późniejszego życia spędził jako pustelnik w jaskini w Poczajowie, gdzie praktykował nieustanną modlitwę i surową dyscyplinę.
Życie zakonne
Po wstąpieniu do klasztoru w wieku dziesięciu lat, został przyjęty w święte ordynacje zakonne w wieku dwunastu lat. Później służył jako opat w Dubnie, gdzie napisał liczne dzieła teologiczne mające na celu ochronę nauk prawosławnych. Szukając samotności, ostatecznie przeniósł się do górskich jaskiń w Poczajowie. Tam żył jako pustelnik w bardzo wąskiej celi, praktykując intensywną modlitwę i pokutę fizyczną aż do śmierci w 1651 roku.
Kult i dziedzictwo
Jest czczony jako święty zarówno w tradycji prawosławnej, jak i katolickiej. Po jego śmierci, w 1659 roku, po doniesieniach o objawieniach, odnaleziono jego niezniszczalne relikwie. Jego szczątki zostały przeniesione do kościoła poświęconego jemu w Ławrze Poczajowskiej. Pielgrzymi odwiedzają jego sanktuarium corocznie, szczególnie 28 sierpnia, aby prosić o jego wstawiennictwo. Jest on również pamiętany za swoją rolę w obronie wiary w okresach nacisków religijnych.