Hiob Borecki był wpływowym prawosławnym metropolitą, który sprawował stolicę kijowską, galicyjską i całą ruską od 1620 do 1631 roku. Urodzony w Biłczu około 1560 roku, stał się wybitnym uczonym i duchownym, służąc jako nauczyciel i rektor we Lwowie, zanim objął wyższe stanowiska kościelne. Jako oddany obrońca wiary prawosławnej odegrał znaczącą rolę w życiu religijnym i politycznym, w tym wywierał wpływ na Kozaków pod dowództwem Sahaidacznogo oraz uczestniczył w staraniach o pojednanie frakcji kościelnych.
Kariera kościelna
Po studiach w szkole Braci Lwowskich (Bratstwa Wniebowstąpienia), Borecki służył jako rektor we Lwowie, a później został pierwszym rektorem szkoły epifanej w Kijowie. W 1619 roku pełnił funkcję hegumena w klasztorze św. Michała. W 1620 roku został ordynowany na metropolitę przez Teofana III, rolę tę sprawował aż do śmierci w Kijowie w 1631 roku.
Nauka i wpływy
Jako płodny uczony, dokonał tłumaczenia Antologionu z języka greckiego i współautorował Apolleia Apolohii w 1628 roku. Uważa się go również za autora Perestoroha. Jego wpływ polityczny i religijny obejmował sporządzenie petycji Protestacja w 1621 roku oraz wspieranie pojednania kościelnego z Rutskim. Jego przywództwo rozciągało się również na wywieranie wpływu na Kozaków w erze Sahaidacznogo.