Himerius z Kremony był włoskim biskupem żyjącym w VI wieku, znany również jako Himerius z Amelii. Urodzony w prowincji Cosenza, prowadził życie ascetyczne, służąc najpierw jako pustelnik, a później jako mnich. Zapamiętano go ze względu na jego skrajną surowość przed objęciem urzędu biskupa. Jego relikwie zostały ostatecznie przeniesione do Kremony, gdzie jest czczony jako święty w tradycji Kościoła rzymskokatolickiego oraz w tradycjach prawosławnych obrządku zachodniego.
Życie i ascetyzm
Pochodzący z Kalabrii Himerius prowadził życie samotne jako pustelnik. Później wstąpił do wspólnoty monastycznej, prawdopodobnie w opactwie San Giuliano w Monteluco lub San Pietro in Valle. Znany ze swojego surowego ascetyzmu, ostatecznie został biskupem Amelii, zanim zmarł około 560 roku.
Kult i relikwie
W 965 roku biskup Liutprand przeniósł relikwie świętego z Amelii do Kremony. Po zaginięciu ich w wyniku trzęsienia ziemi, szczątki zostały odnalezione w 1129 roku, co doprowadziło do doniesień o cudach przy jego grobie. Późniejsi biskupi, w tym Sicardo, oddawali mu cześć, umieszczając jego relikwie w poświęconym kamiennym łuku i ołtarzu.