Hildelith była zakonnicą i opatką żyjącą w VIII wieku, która kierowała klasztorem w Barking w anglosaskiej Anglii. Obcego pochodzenia, została sprowadzona do opactwa przez Earconwalda, aby uczyć jego siostrę, Æthelburh. Podczas jej długich rządów instytucja ta funkcjonowała jako klasztor podwójny. Główne relacje na temat jej życia pochodzą z zapisów historycznych, w tym z rękopisu Secgan oraz pism Goscelina. Jest wspominana ze względu na długoletnie przewodnictwo oraz nadzór nad przeniesieniem relikwii świętych do kościoła św. Marii.
Życie i przewodnictwo
Hildelith sprawowała funkcję przełożonej w klasztorze benedyktynek w Barking, po tym jak wcześniej pełniła rolę nauczycielki poprzedniej opatki. Jej rządy charakteryzowały się długowiecznością, a ona sama sprawowała władzę nad wspólnotą przez wiele lat. Choć dokładne daty jej urodzenia i śmierci pozostają niepotwierdzone, była aktywna pod koniec VII i na początku VIII wieku. Pełniła również rolę mentorki dla Cwenburh, która później założyła opactwo w Wimborne.
Kult i dziedzictwo
Uznawana za świętą, jest upamiętniana w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Historyk Beda Wielki odnotował, że za czasów jej opatowania niewidomy otrzymał cudowne uzdrowienie. Choć niektóre dawne twierdzenia archeologiczne dotyczące miejsca jej pochówku są kwestionowane, pozostaje ona znaczącą postacią w historii wczesnoangielskiego monastycyzmu.
