Hilarion Schemnik był wschodnioeuropejskim mnichem prawosławnym żyjącym w Rusi Kijowskiej, który zmarł w 1074 roku. Jako oddany uczeń i towarzysz Teodozjusza Peczerskiego, był znany ze swojego surowego ascetyzmu. Relacje historyczne opisują go jako człowieka głębokiej modlitwy, który większość czasu spędzał w swojej celi na pisaniu ksiąg. Choć niektóre źródła okazjonalnie mylą go z metropolitą Hilarionem kijowskim, jest on uznawany za odrębną czczoną postać monastyczną w tradycji Ławry kijowsko-peczerskiej.
Życie i ascetyzm

Jako surowy asceta, Hilarion praktykował ekstremalne wyrzeczenie się, podobno jedząc tylko raz w tygodniu. Żył w nieustannym oddaniu, łącząc modlitwę z pracą ręczną, taką jak przędzenie wełny. Według kronik Nestora, spędzał zarówno dzień, jak i noc na pisaniu manuskryptów w celi swojego mentora, Teodozjusza.
Cześć i pochówek
Jego szczątki spoczywają w Jaskiniach Teodozjusza w Ławrze kijowsko-peczerskiej, w pobliżu relikwii Mojżesza Cudotwórcy i Pafnacjusza Pustelnika. Kościół prawosławny upamiętnia go w kilku datach, w tym 28 sierpnia, 21 października, 3 maja oraz podczas drugiego tygodnia Wielkiego Postu.
