Hieronim z Weert był franciszkaninem i męczennikiem katolickim żyjącym w XVI wieku, urodzonym w Weert. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych udał się do Ziemi Świętej, aby służyć jako misjonarz. Podczas pobytu tam został uwięziony za próby nawracania muzułmanów, za co został poddany piętnowaniu na piersi i ramieniu. Po powrocie do Europy stał się znany jako pielgrzym Ziemi Świętej, głosząc kazania i biorąc udział w debatach w Niderlandach.
Życie i śmierć

Podczas służby w Niderlandach Hieronim został aresztowany wraz ze swoimi współbracią zakonnikami z Gorkum w okresie powstań Geuzen. Mimo rozkazów Wilhelma Orańskiego o uwolnieniu więźniów, przywódca Willem II van der Marck nakazał ich egzekucję. Hieronim został stracony w Brielle, stając się jednym z pierwszych zabitych za obronę kultu Najświętszej Maryi Panny, świętych oraz papiestwa przeciwko krytykom.
Kult

Został kanonizowany przez papieża Piusa IX w 1867 roku. Jako jeden z męczenników z Gorkum, jest wspominany w liturgii katolickiej 9 lipca, szczególnie w kościołach i parafiach franciszkańskich.
