Hideyoshi Toyotomi (1537–1598) był japońskim samurajem i daimyō, który wywodził się z chłopskiego stanu i wzniósł się do roli jednego z najpotężniejszych ludzi w dziejach Japonii. Uważany za drugiego wielkiego zjednoczyciela Japonii, piastował najwyższe urzędy na dworze cesarskim, w tym kampaku i daijō-daijin, i jako pierwszy człowiek niepochodzący ze szlachty został kampaku. Dokończył zjednoczenia Japonii, które rozpoczął jego pan Oda Nobunaga, i zakończył okres Sengoku.
Młodość







Hideyoshi urodził się około 1537 roku w Nakamurze, w prowincji Owari, w czasach chaosu okresu Sengoku. Nie miał udokumentowanego samurajskiego rodowodu, a jego ojciec był ashigaru, chłopem służącym jako piechur. Współczesne źródła wspominają, że jako chłopiec żebrał na ulicach. Legendy opisują, jak uczył się w świątyni, lecz odrzucił to życie i szukał przygód; najpierw służył miejscowemu władcy pod imieniem Kinoshita Tōkichirō.
Służba u Nobunagi







Hideyoshi awansował w szeregach klanu Oda, służąc jako nosiciel sandałów Nobunagi i wyróżniając się w wielu kampaniach. Zdobył przychylność Nobunagi dzięki dyplomacji i działaniom wojskowym, a otrzymał władzę nad terytorium w prowincji Ōmi. Po zabiciu Nobunagi w incydencie w Honnō-ji w 1582 roku Hideyoshi pokonał zamachowca Akechi Mitsuhide w bitwie pod Yamazaki i został następcą Nobunagi.
Zjednoczenie i dziedzictwo







Hideyoshi stał się de facto przywódcą Japonii w połowie lat osiemdziesiątych XVI wieku, podbijając Shikoku i Kiusiu oraz dokończył zjednoczenie zwycięstwami w oblężeniu Odawary i powstaniu w Kunohe. Jego późniejsze najazdy na Koreę zakończyły się impasem. Do jego dziedzictwa należą zamek Osaka, system klasowy Tokugawów oraz polowanie na miecze, które ograniczyło posiadanie broni do samurajów. Jego rządy obejmują większość okresu Azuchi–Momoyama.
