Hiconius był biskupem Maurienne, który żył pod koniec VI i na początku VII wieku. W źródłach historycznych jest identyfikowany dzięki swoim podpisom pod obradami soborów w Mâcon w 581 i 585 roku. Choć szczegóły dotyczące jego wczesnego życia pozostają niepewne, jest on uznawany lokalnie za postać błogosławioną. Relacje historyczne sugerują, że mógł być uczniem biskupa Vienne, choć w odniesieniu do tej relacji występują rozbieżności chronologiczne.
Relacje historyczne
Życie tego biskupa nie jest w pełni udokumentowane, lecz jego obecność potwierdza udział w wczesnych soborach kościelnych. Według lokalnej legendy, około roku 602 odkrył szczątki świętego Wiktora, towarzysza świętego Maurycego. Odkrycie to miało nastąpić po śnie, w którym boskie światło objawiło miejsce spoczynku ciała w jednym z kościołów w Genewie.
Kult
Hiconius jest uważany za błogosławionego w lokalnych tradycjach. Jego dziedzictwo wiąże się z rolą drugiego odnotowanego biskupa Maurienne oraz rzekomym związkiem z odkryciem wczesnych męczenników. Jest on pamiętany w regionalnej historii religijnej, a historycy identyfikują go jako błogosławionego pontyfika.