Święty Herweusz był żyjącym w VI wieku mnichem i minstrylem z Armoriki, cieszącym się wielkim szacunkiem wśród świętych bretońskich. Urodzony jako niewidomy syn walijskiego barda i matki biegłej w ziołolecznictwie, po śmierci ojca był wychowywany przez wujów. Edukację kontynuował w szkole klasztornej w Plouvien, po czym żył jako pustelnik wraz ze swoim uczniem, Guiharanem. Znany ze swojej elokwencji i więzi z naturą, prowadził skromne życie, ostatecznie odmawiając większości formalnych zaszczytów kościelnych.
Życie i legendy
Jako wędrowny bard, Herweusz był słynnie kojarzony z oswojonym wilkiem. Legenda głosi, że po tym, jak zwierzę zjadło jego zwierzę pociągowe, Herweusz wygłosił tak przekonujące kazanie, że wilk zgodził się sam ciągnąć pług. Mimo reputacji nauczyciela, odmawiał różnych zaszczytów, przyjmując jedynie święcenia egzorcysty. Zmarł w 556 roku w Lanhouarneau.
Kult i dziedzictwo
Jego wspomnienie obchodzi się 17 czerwca, a często przedstawiany jest u boku oswojonego wilka. Jego relikwie były niegdyś przechowywane w srebrnej relikwiarzu w zamku w Breście (Château de Brest), aby chronić je przed najazdami Normanów, choć później zaginęły podczas Rewolucji. W Lanrivoaré pozostałości jego dawnej pustelni zawierają kamienną celę, fontannę oraz kaplicę.