Hermiona z Efezu była chrześcijańską męczennicą i uzdrowicielką z II wieku, urodzoną w Cezarei*. Jako córka Filipa Ewangelisty, udała się wraz z siostrą do Efezu, aby wspierać dzieło misyjne. Zyskała znaczną sławę dzięki swoim umiejętnościom medycznym oraz założeniu pierwszego chrześcijańskiego szpitala w tym mieście. Jej niezłomna odmowa wyrzeczenia się wiary przed rzymskimi władzami doprowadziła do licznych prób i ostatecznej egzekucji, czyniąc ją postacią o ogromnej odwadze w wczesnej historii chrześcijaństwa.
Życie i męczeństwo
Po studiowaniu medycyny Hermiona przeniosła się do Efezu, aby wspierać szerzenie chrześcijaństwa. Jej reputacja jako lekarki przyciągnęła uwagę cesarza Trajana, który próbował zmusić ją do porzucenia wiary. Po licznych próbach i cudownych ocaleniach, została ostatecznie ścięta w pogańskiej świątyni. Jej oprawcy, Teotym i Teodul, mieli nawrócić się na chrześcijaństwo po tym, jak została ich uzdrowiona podczas procesu.
Kult
Jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej. Jej wspomnienie obchodzone jest 4 września, choć Kościół Episkopalny upamiętnia ją 14 kwietnia wraz z Zenajdą i Filonellą. Jest wspominana szczególnie ze względu na swoją rolę uzdrowicielki oraz niezłomną wiarę.