Herman z Alaski był rosyjskim prawosławnym mnichem i misjonarzem z XVIII wieku, który służył rdzennym ludom Ameryki Północnej. Urodzony w Imperium Rosyjskim, kształcił się w klasztorze Walam, zanim udał się na terytorium Alaski w ramach misji wysłanej przez Katarzynę Wielką. Stał się ważną postacią na wyspie Kodiak, a później żył jako pustelnik na wyspie Spruce. Znany z obrony ludności tubylczej przed wyzyskującymi praktykami kolonialnych handlarzy futrami, jest uznawany za pierwszego świętego Ameryki Północnej kanonizowanego przez Kościół prawosławny.
Działalność misyjna
Przybywszy na Alaskę w 1794 roku, Herman dołączył do grupy mnichów powołanych do służby rdzennym mieszkańcom. Choć misja mierzyła się ze znacznymi trudnościami i ograniczonymi zasobami, mnisi ochrzcili tysiące ludzi. Herman pełnił funkcję zarządcy, a później kierował misją, koncentrując się na edukacji poprzez nauczanie czytania, pisania, muzyki oraz rolnictwa. Był oddanym obrońcą społeczności tubylczych, często interweniując, aby chronić ich przed surowym traktowaniem stosowanym przez Rosyjsko-Amerykańską Kompanię.
Życie pustelnika
Dążąc do bardziej samotnego życia, Herman ostatecznie przeniósł się na wyspę Spruce, aby żyć jako pustelnik. Założył małą pustelnię, którą nazwał Nowym Wałamem, gdzie żył w prostocie. Mimo pragnienia odosobnienia, przyciągał wielu wyznawców, szczególnie spośród ludów Alutiiq i Aleutów. Swoje ostatnie lata spędził na opiece nad chorymi i pomaganiu w rozwiązywaniu lokalnych sporów, prowadząc życie modlitwy i służby aż do śmierci w 1837 roku.
Kult
Herman jest czczony w tradycji prawosławnej jako cudotwórca. W tradycji anglikańskiej wspomina się go 15 listopada, a w Kościele prawosławnym 26 grudnia. Jego dziedzictwo jako obrońcy praw ludności tubylczej i wzór ascetyzmu uczyniło go znaczącą postacią w historii religijnej Ameryki Północnej.