Heribald był frankijskim biskupem, który przewodniczył diecezji w Auxerre od 829 do 857 roku. Pochodzący z szlacheckiej rodziny, kształcił się na dworze królewskim i początkowo służył jako wysokiej rangi kapelan. Jego zaangażowanie polityczne podczas konfliktów między władcami karolińskimi doprowadziło do okresu ukrywania się, choć ostatecznie odzyskał on przychylność królewską. Jako uczony i dyplomata, był znany ze swojego oddania naukom religijnym oraz starań o umocnienie rytmu rzymskiego w swojej jurysdykcji.
Życie i kariera
Wychowany na dworze Karola Wielkiego, Heribald służył jako królewski kapelan i wykonywał liczne misje dyplomatyczne. Po śmierci swojego wuja został wybrany na biskupa Auxerre przy wsparciu cesarza Ludwika Pobożnego. Choć na krótko sprzymierzył się z Lotarem I, co zmusiło go do szukania schronienia, później pogodził się z monarchią. Wykorzystywał swoje wpływy do odzyskiwania ziem dla swojego kościoła i promował rozwój intelektualny, zapraszając znamienitych mistrzów do nauczania jego kanoników.
Kult
Jest wspominany jako święty i czczony w tradycji katolickiej oraz prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 25 kwietnia. Jego dziedzictwo obejmuje promowanie nauk kościelnych oraz ustanowienie tradycji liturgicznych w Auxerre.