Henryk Suso był czternastowiecznym niemieckim dominikaninem i niezwykle wpływowym mistykiem. Urodzony w szlacheckiej rodzinie Berg w Konstancji, później przyjął nazwisko swojej matki, Sus, aby okazać pokorę. Do zakonu dominikanów wstąpił w wieku trzynastu lat i stał się znaczącym teologiem oraz poetą, piszącym obficie zarówno po łacinie, jak i w języku średnio-wysoko-niemieckim. Suso jest szczególnie znany ze swoich pism duchowych oraz z obrony teologicznego dziedzictwa Mistrza Eckharta w okresie intensywnych przesłuchań wewnątrz Kościoła.
Życie i dzieła
Po duchowej przemianie w młodości, Suso poświęcił się służbie Wiecznej Mądrości. Studiował w Kolonii i Strasburgu, a ostatecznie służył jako lektor w Konstancji. Jego kariera napotkała trudności, gdy jego obrona nauk Eckharta doprowadziła do oskarżeń o herezję, choć on sam nigdy nie został potępiony. W późniejszych latach mieszkał w Ulm, gdzie zebrał swoje liczne pisma, w tym Exemplar, w jedną kolekcję.
Kult
Kościół katolicki beatyfikował Suso w 1831 roku. Jest wspominany ze względu na swoją głęboką literaturę mistyczną i oddanie Bogu. Jego wspomnienia obchodzone są 23 stycznia i 25 stycznia. Jest czczony jako istotna postać w historii niemieckiej mistyki, szczególnie dzięki swojej obfitej twórczości w formie hymnów, listów i traktatów teologicznych.