Henryk Sienkiewicz (1846–1916) był polskim pisarzem epickim, znanym z powieści historycznych, zwłaszcza z cyklu Trylogia oraz międzynarodowo najbardziej poczytnej powieści Quo vadis. Urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej w Królestwie Polskim, podlegającym władzy Rosji, a pierwsze publikacje dziennikarskie i literackie opublikował pod koniec lat sześćdziesiątych XIX wieku. Zdobył popularność dzięki reportażom z podróży po Stanach Zjednoczonych, a później zyskał szeroką sławę dzięki tłumaczeniom swoich dzieł. W 1905 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za wybitne zasługi jako pisarz epicki, a wiele jego powieści jest do dziś wydawanych.
Młodość i początki kariery





Sienkiewicz urodził się w Woli Okrzejskiej, wówczas części Imperium Rosyjskiego, w rodzinie zubożałej polskiej szlachty o częściowo tatarskim, lipkowskim pochodzeniu. Po kilkukrotnych przeprowadzkach w czasie dzieciństwa jego rodzina osiadła w Warszawie, gdzie studiował na Uniwersytecie Warszawskim i zdobył solidne podstawy z literatury antycznej i polskiej. Utrzymywał się z pracy korepetytora, równocześnie pisząc do gazet i czasopism, często pod pseudonimem Litwos. Jego wczesne krótkie powieści i szkice uczyniły go rozpoznawalną postacią w warszawskich kręgach literackich.
Podróże i międzynarodowa sława





W 1876 roku Sienkiewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, finansowany przez gazetę w zamian za korespondencje z podróży. Listy te, wydane później w formie książkowej, zyskały mu popularność wśród polskich czytelników. W latach osiemdziesiątych zaczął publikować w odcinkach powieści, które jeszcze bardziej podniosły jego prestiż. Liczne tłumaczenia jego utworów, zwieńczone Nagrodą Nobla, przyniosły mu uznanie na świecie, przede wszystkim dzięki powieści Quo vadis, osadzonej w Rzymie czasów Nerona, która była wielokrotnie ekranizowana.
