Henryk Hlebowicz był polskim księdzem rzymskokatolickim i akademikiem, żyjącym w latach 1904–1941. Urodzony w Grodnie, odbył szerokie studia teologiczne i filozoficzne, uzyskując stopnie doktora w obu tych dziedzinach. Wykładał na Uniwersytecie Wileńskim i pełnił różne funkcje duszpasterskie, w tym był proboszczem oraz kapelanem organizacji partyzanckich podczas II wojny światowej. Jego życie zakończyło się w Barysawie, gdzie został stracony przez policję w związku ze swoim zaangażowaniem w działania wojenne.
Życie i praca

Po ukończeniu seminarium w Wilnie, Hlebowicz uzyskał stopnie naukowe w Lublinie i Rzymie. Powrócił do Wilna, aby wykładać logikę i ontologię, pełniąc jednocześnie funkcję wikariusza. W 1935 roku zrezygnował ze stanowiska uniwersyteckiego, aby w pełni poświęcić się duszpasterstwu. Podczas wojny działał pod pseudonimem, wspierając grupy partyzanckie, oraz sprawował dwujęzyczne posługi w języku rosyjskim i polskim, aby wspierać lokalne społeczności.
Kult

Kościół katolicki uznaje Hlebowicza za męczennika. Został beatyfikowany w 1999 roku przez Jana Pawła II, znajdując się wśród 108 męczenników II wojny światowej. Jego wspomnienie obchodzi się 12 czerwca oraz 9 listopada.
