Henry de Beaume był franciszkaninem, kapłanem i teologiem z XIV wieku pochodzącym z Genewy. Urodzony w szlacheckiej rodzinie służącej księstwom Sabaudii, wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji i stał się wybitnym wędrownym kaznodzieją. Jest najbardziej znany ze ścisłej współpracy z Kozletą z Corbie, pełniąc rolę jej spowiednika i duchowego przewodnika. Jego wsparcie odegrało kluczową rolę w ruchu reformatorskim Klarystek oraz późniejszym ustanowieniu braci kozletyńskich, którzy kładli nacisk na surową ascezę.
Życie i reforma
Po wstąpieniu do prowincji burgundzkiej swojego zakonu, de Beaume wspierał wysiłki reformatorskie Kozlety z Corbie. Towarzyszył jej na dworze papieskim w Nicei, gdzie antypapież Benedykt XIII zatwierdził jej program. Doprowadziło to do powstania nowych wspólnot postępujących zgodnie z pierwotną Regułą św. Klary. Jako wicariusz generalny, de Beaume nadzorował tę nową gałąź braci, znaną jako kozletyńscy, aż do swojej śmierci w Besançon w 1439 roku.
Dzieła i dziedzictwo
Jako płodny pisarz, komponował traktaty duchowe dla klarysek kozletyńskich oraz Regułę dla braci kozletyńskich. Niektóre z jego dzieł, takie jak Theologia Mystica, były historycznie błędnie przypisywane św. Bonawenturze. Z kolei kilka innych tekstów duchowych błędnie przypisywano jemu, zanim zidentyfikowano je jako dzieła innych autorów. Jego wpływ pozostał znaczący w tradycji franciszkańskiej dzięki reformie kozletyńskiej.
Kult
W Zakonie Franciszkanów de Beaume jest czczony jako błogosławiony. Po jego śmierci Kozleta z Corbie zdecydowała się pochować go w kapitularzu klasztornym, a nie w kaplicy. Decyzja ta została podjęta, aby zapobiec gromadzeniu się dużych tłumów przy jego grobie, co mogłoby zakłócić codzienne życie wspólnoty.