Helena Valentinis była włoską kobietą religijną żyjącą w XV wieku, należącą do trzeciego zakonu augustianów. Urodzona w szlacheckiej rodzinie w Udine, początkowo żyła jako żona i matka sześciorga dzieci. Po śmierci męża w 1441 roku poświęciła życie pobożności religijnej i surowej pokucie. Zyskała uznanie dzięki swoim intensywnym doświadczeniom duchowym oraz oddaniu ascetycznemu stylowi życia, stając się ostatecznie czczoną postacią pobożną w swoim rodzinnym mieście.
Życie i pobożność

Po owdowieniu Helena wstąpiła do trzeciego zakonu augustianów, stając się pierwszą członkinią tej grupy w Udine. Praktykowała surowe ascezy, w tym ślub milczenia oraz umieszczanie kamieni w butach w ramach pokuty. Znana ze swojej oddania Eucharystii, doświadczała również ekstaz i powszechnie uważano, że posiada zdolności uzdrawiania. Nawet gdy z powodu urazów była unieruchomiona w łóżku, zachowywała ascetyzm, wybierając zamiast łóżka prosty siennik ze słomy i kamieni.
Kult
Jej lokalna popularność i pobożność doprowadziły do oficjalnego beatyfikowania. Papież Pius IX zatwierdził jej kult w 1848 roku, potwierdzając jej status jako błogosławionej. Choć pierwotnie była pochowana w kościele Santa Lucia, jej szczątki przeniesiono do katedry w Udine w 1845 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 23 kwietnia.
