Helena z Laurino była świętą i zakonnicą żyjącą w VI wieku, która prowadziła ascetyczny tryb życia. Urodzona w Laurino, ostatecznie wycofała się ze społeczeństwa, aby żyć jako pustelnica w jaskini położonej w pobliżu Pruno. Spędziła dwadzieścia jeden lat w tym odosobnionym miejscu, służąc Bogu poprzez nieustanną pobożność oraz niesienie pomocy chorym i innym wiernym. Zmarła około roku 530.
Życie i służba
Po opuszczeniu domu Helena szukała samotności w surowym, pustynnym otoczeniu, aby skupić się na swoich obowiązkach religijnych. Według martyrologium rzymskiego poświęciła się Chrystusowi, żyjąc w izolacji i jednocześnie oferując pomoc potrzebującym. Jej długi okres ascetycznego życia trwał ponad dwie dekady aż do śmierci w Pruno.
Kult i relikwie
Święta jest uznawana za patronkę Laurino. Jej szczątki były wielokrotnie przenoszone, wędrując z miejsca śmierci do Paestum, a później do katedry w Ariano Irpino. W 1822 roku znacząca część jej relikwii została zwrócona do Laurino, gdzie w miejscu jej dawnego domu zbudowano lokalny kościół.