Helena Enselmini była włoską franciszkańską zakonnicą żyjącą w XIII wieku, pochodzącą ze szlacheckiej, lecz ubogiej rodziny z Padwy. Zainspirowana kazaniem Franciszka z Asyżu, w wieku dwunastu lat wstąpiła do zgromadzenia Klarystek w Arcella. Mimo zmagania się z przewlekłymi chorobami, w tym ślepotą i niemotą w ostatnich latach życia, surowo przestrzegała Reguły św. Klary, żyjąc w ubóstwie i postach. Jest wspominana ze względu na swoją głęboką pobożność oraz przypisywaną jej zdolność do długotrwałego życia bez pożywienia.
Życie i śmierć
Po wstąpieniu do klasztoru Helena prowadziła życie surowej ascezy. Tradycja głosi, że doświadczyła inedia, przeżywając jedynie dzięki Eucharystii przez kilka miesięcy. Gdy jej zdrowie słabło, z cierpliwością akceptowała fizyczne ograniczenia. Zmarła w Arcella 4 listopada 1242 roku po okresie ciężkich cierpień.
Kult i dziedzictwo
Zakon franciszkański oraz lokalni mieszkańcy oddawali jej cześć, a o cudach dokonujących się przy jej grobie krążyły liczne relacje. Została beatyfikowana w 1695 roku przez papieża Leona X. Jej relikwie spoczywają w szklanej trumnie w Sanktuarium w Arcella. Jej wizerunek uwieczniono również na historycznych freskach przedstawiających świętych patronów Padwy.