Helena Duglioli była urodzoną w 1472 roku arystokratką z Bolonii, której życie definiowały głębokie przekonania religijne. Choć początkowo zamierzała wstąpić do zgromadzenia Klaryszek, w 1487 roku zdecydowała się wyjść za Benedetto dall'Olio, aby uszanować wolę rodziców. Przez trzydziestoletnie małżeństwo zachowała czystość, a po śmierci męża żyła jako wdowa. Zapamiętano ją jako osobę o głębokiej mądrości duchowej i wielkiej pobożności wobec świętej Cecylii, co wpływało zarówno na jej życie osobiste, jak i na mecenat nad sztuką religijną.
Życie i pobożność
Urodzona w szlacheckiej rodzinie w Bolonii, Duglioli od najmłodszych lat poszukiwała powołania religijnego. Po wyjściu za mąż prowadziła życie ascetyczne, z powodzeniem przekonując męża do rezygnacji ze współżycia seksualnego w celu zachowania czystości. Czuła szczególne związki ze świętą Cecylią, posiadając nawet relikwię tej świętej. Jej wpływ religijny był tak duży, że mówiono, iż współcześni jej papieże, w tym Juliusz II, cenili jej duchowe wglądy.
Dziedzictwo i kult
Pobożność Duglioli skłoniła ją do ufundowania kaplicy w San Giovanni in Monte, w której znajduje się obraz autorstwa Rafaela. Zmarła w 1520 roku, a jej niezniszczalne ciało spoczywa w tej samej świątyni. Jej lokalny kult został oficjalnie uznany przez papieża Leona XII w 1828 roku. Przyszły papież Benedykt XIV chwalił również jej przykład spontanicznej ludowej czci w swoich pismach teologicznych.