Hara Tanenobu był japońskim samurajem, a konkretnie hatamoto, który żył w okresie przejściowym między okresem Azuchi-Momoyama a wczesnym okresem Edo. Urodzony w 1587 roku w zamku Usui, przyjął chrześcijaństwo w 1600 roku. Po wprowadzeniu zakazu wyznawania tej wiary w Japonii, przez kilka lat żył w Edo w ukryciu. Jego życie zakończyło się w 1623 roku w Takanawie, gdzie został schwytany i stracony wraz z czterdziestoma siedmioma innymi chrześcijanami.
Życie i śmierć
Po przejściu na chrześcijaństwo w 1600 roku, Tanenobu próbował praktykować swoją wiarę w prywatności w czasie intensywnych prześladowań religijnych w Japonii. Mieszkał w Edo, przez wiele lat ukrywając swoje przekonania, aby uniknąć wykrycia. Ostatecznie został schwytany przez władze. W 1623 roku został stracony przez spalenie żywcem, co było karą współdzieloną przez czterdziestu siedmiu innych wiernych.
Kult
Tanenobu jest uznawany za błogosławionego męczennika w tradycji chrześcijańskiej. Pamięta się go za niezłomność w wierze, mimo ustawowych zakazów dotyczących chrześcijaństwa w jego kraju na początku XVII wieku.