Hannah Arendt (1906–1975) była niemiecką i amerykańską historyczką i filozofką, jedną z najbardziej wpływowych teoretyczek polityki XX wieku. Najlepiej znana jest ze swoich prac o totalitaryzmie, władzy, autorytecie, tradycji i złu oraz z relacji z procesu Adolfa Eichmanna, w której ukuła określenie „banalność zła”. Jej myśl upamiętniają czasopisma, szkoły, nagrody, ulice i pomniki.
Wczesne lata












Arendt urodziła się w 1906 roku w świeckiej, zasymilowanej rodzinie żydowskiej w Lindenie, w pobliżu Hanoweru. Jej ojciec zmarł, gdy miała siedem lat, a wychowywała ją matka, zaangażowana socjaldemokratka, w Królewcu. Rodzina ceniła życie intelektualne i moralną powagę, a żydowska społeczność miasta stanowiła ważny ośrodek żydowskiej myśli oświeceniowej. Arendt odnalazła swoją tożsamość żydowską w dużej mierze jako odpowiedź na antysemityzm, z którym zetknęła się już jako dorosła osoba.
Kariera akademicka i emigracja












Arendt studiowała u Martina Heideggera w Marburgu, a doktorat obroniła w Heidelbergu w 1929 roku pod kierunkiem Karla Jaspersa, pisząc rozprawę o miłości i św. Augustynie. W 1933 roku została na krótko uwięziona przez Gestapo za badania nad antysemityzmem, po czym uciekła do Paryża, a w 1941 roku do Stanów Zjednoczonych. Jej książka z 1951 roku Źródła totalitaryzmu ugruntowała jej reputację; następnie napisała Kondycję ludzką oraz Eichmanna w Jerozolimie, zanim nagle zmarła w 1975 roku.
