Hadewijch była XIII-wieczną mistyczką i poetką z Księstwa Brabancji, prawdopodobnie urodzoną w Antwerpii około 1200 roku. Jako członkini ruchu beginek pełniła rolę duchowej przywódczyni wspólnoty kobiet, choć po okresach oporu prowadziła również życie wędrowne. Jej bogaty dorobek literacki, spisany głównie w brabantzkiej formie średnio niderlandzkiego, obejmuje wizje, listy prozą oraz różne formy poetyckie. Jest uznawana za istotną postać w średniowiecznej literaturze niderlandzkiej i osobę wywierającą duży wpływ na mistyka Jana z Ruysbroecka.
Życie i dzieła
Urodzona w zamożnej i dobrze wykształconej rodzinie, Hadewijch posiadała głęboką wiedzę z zakresu łaciny, francuskiego oraz poezji dworskiej. Jej zachowane dzieła obejmują wiersze liryczne, dwuwiersze dydaktyczne, listy prozą oraz zbiór czternastu wizji. Pisma te często zgłębiają intensywną, emocjonalną jedność duszy z Bogiem, wykorzystując metafory natury do opisu miłości Bożej. Jej relacje wizyjne wyróżniają się bezpośrednimi dialogami między nią a Chrystusem.
Kult i dziedzictwo
Hadewijch jest wspominana jako święta 22 kwietnia zarówno w tradycji katolickiej, jak i anglikańskiej. Choć jej pisma popadły w zapomnienie na niemal pięć stuleci, została na nowo odkryta jako centralna postać w historii mistycyzmu. Współcześni badacze analizują jej twórczość z różnych perspektyw, w tym pod kątem psychologicznej natury jej medytacyjnych wizji oraz duchowej autorytetu, do którego rościła sobie prawo poprzez swoje mistyczne doświadczenia.