Gwidon z Montpellier był religijnym założycielem z XII wieku, który ustanowił Zakon Szpitalników Ducha Świętego. Urodzony w Montpellier około 1160 roku, poświęcił życie opiece nad chorymi, ubogimi i porzuconymi dziećmi. Choć nigdy nie był kapłanem, zorganizował zróżnicowaną wspólnotę duchownych, świeckich i kobiet, aby praktykować powszechną miłość miłosierdzia. Jego działalność uzyskała oficjalne uznanie papieskie w 1198 roku, a w tradycji katolickiej jest czczony jako błogosławiony.
Życie i dzieło
Po śmierci ojca w 1172 roku, Gwidon założył wspólnotę religijną skoncentrowaną na gościnności i służbie społecznej. Opracował innowacyjny model opieki, który priorytetowo traktował natychmiastowe potrzeby cierpiących, wysyłając członków zakonu do miast, aby odnajdywali tych, którzy nie mogli dotrzeć do szpitala. Jego zakon, obejmujący zarówno mężczyzn, jak i kobiety, prowadził kilka placówek w południowej Francji i Rzymie, kładąc nacisk na pokorę i ubóstwo.
Kult
Gwidon został uznany za błogosławionego poprzez równoważną beatyfikację dokonaną przez papieża Franciszka w 2024 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 7 lutego. Jego dziedzictwo trwa poprzez liczne instytucje założone w celu zapewnienia pomocy medycznej i duchowej wykluczonym, zgodnie z jego wizją wszechstronnego miłosierdzia.