Guntram był merowińskim królem Franków, który rządził królestwem Orleanu w latach 561–592. Urodzony w Soissons, był jednym z ocalałych synów Chlothara I. Podczas swojego panowania nawigował między złożonymi sojuszami politycznymi a konfliktami ze swoimi braćmi i siostrzeńcami. Znany z późniejszego oddania zasadom chrześcijańskim, dążył do sprawiedliwych rządów i zapewniał znaczące wsparcie Kościołowi oraz ubogim. Zmarł w Chalon-sur-Saône, gdzie został pochowany w założonym przez siebie kościele.
Życie i rządy


Po odziedziczeniu części królestwa Franków, Guntram ustanowił swoją stolicę w Orleanie. Jego panowanie obejmowało liczne kampanie wojskowe przeciwko rywalom oraz zarządzanie zmieniającą się lojalnością krewnych. Po okresie osobistej niestabilności poświęcił późniejsze lata na religijną pokutę i dzieła miłosierdzia. Zapisał się w historii dzięki swojej szczodrości podczas klęsk głodu i plag, przywiązaniu do prawa oraz mecenatowi nad licznymi klasztorami i kościołami.
Kult


Uznany przez Kościół katolicki za świętego, Guntram jest wspominany 28 marca. Jego sława jako osoby czyniącej cuda, odnotowana przez współczesnych kronikarzy, przyczyniła się do jego powszechnego kultu. Choć jego szczątki zostały rozproszone w XVI wieku, jego czaszka została zachowana w srebrnej szkatułce. Jest czczony zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej.
