Guido z Pontidy był włoskim benedyktyńskim mnichem żyjącym w XI wieku, który sprawował funkcję opata klasztoru św. Jakuba w Pontidzie. Związany z ruchem reformy kluniackiej, kierował wspólnotą monastyczną w czasie, gdy założyciel klasztoru, Alberto z Pontidy, przebywał na studiach w opactwie w Cluny. Zmarł około 1096 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo przywództwa w zakonie benedyktyńskim w okresie znacownego odnowienia monastycznego.
Życie i przywództwo
Dokumenty historyczne dotyczące jego życia są ograniczone. Jako członek zakonu benedyktynów, Guido uczestniczył w reformach monastycznych napędzanych przez Cluny. Według tradycji benedyktyńskiej, powierzono mu zarządzanie klasztorem w Pontidzie przez Alberto, założyciela instytucji. Zarządzał wspólnotą aż do powrotu Alberto z jego własnego szkolenia religijnego.
Kult i relikwie
Kościół katolicki czci go jako świętego 2 września, dzieląc tę uroczystość z Alberto. Jego szczątki spoczywały w klasztorze aż do pożaru w 1373 roku, po którym zostały przeniesione do bazyliki Santa Maria Maggiore w Bergamo. Relikwie ostatecznie powróciły do Pontidy w 1911 roku.