factograf
PL
Zaloguj się

niemiecki polityk (FDP), minister spraw zagranicznych Niemiec (1961–2016)

Guido Westerwelle

  • 1 min czytania
  • W 12 językach
  • 7 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Guido Westerwelle

Guido Westerwelle (1961–2016) był niemieckim prawnikiem i politykiem, który od 2001 do 2011 roku kierował liberalną Wolną Partią Demokratyczną (FDP). W latach 2009–2011 pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych i wicekanclerza w drugim rządzie Angeli Merkel, a także jako pierwszy otwarcie homoseksualny polityk objął któryś z tych urzędów. W latach 1996–2013 był członkiem Bundestagu, a jego kariera łączyła praktykę prawniczą z długoletnim zaangażowaniem w życie partyjne.

Wczesne życie i kariera

Guido Westerwelle podczas wydarzenia FDP w Hamm, 2013
Guido Westerwelle podczas wydarzenia FDP w Hamm, 2013
Westerwelle w 1988 roku
Westerwelle w 1988 roku
Westerwelle przemawia na wiecu wyborczym w Hamm, 2009
Westerwelle przemawia na wiecu wyborczym w Hamm, 2009
3 obrazy

Westerwelle urodził się w Bad Honnef w Nadrenii Północnej-Westfalii w rodzinie prawników. Po trudnościach w nauce w wcześniejszych szkołach ukończył edukację średnią w 1980 roku i studiował prawo na Uniwersytecie w Bonn. W 1991 roku został adwokatem w Bonn, a w 1994 roku uzyskał stopień doktora prawa na Uniwersytecie w Hagen. Do FDP wstąpił w 1980 roku i awansował w jej organizacji młodzieżowej oraz zarządzie partii, zostając w 1994 roku sekretarzem generalnym partii.

Przywództwo i rząd

Westerwelle przemawia na Światowym Forum Gospodarczym, 2013
Westerwelle przemawia na Światowym Forum Gospodarczym, 2013
Westerwelle (z prawej) i jego partner Michael Mronz w 2009 roku
Westerwelle (z prawej) i jego partner Michael Mronz w 2009 roku
Nagrobek Guido Westerwelle
Nagrobek Guido Westerwelle
3 obrazy

Westerwelle wszedł do Bundestagu w 1996 roku, a w 2001 roku został przewodniczącym FDP, kładąc nacisk na gospodarkę i edukację. Po wyborach w 2009 roku utworzył koalicję z CDU/CSU Merkel i objął stanowiska ministra spraw zagranicznych oraz wicekanclerza. Jego kadencja spotkała się z krytyką, zwłaszcza po ujawnieniu w 2010 roku tajnych depesz dyplomatycznych oraz gwałtownym spadku poparcia dla partii, a w 2011 roku zrezygnował z funkcji przewodniczącego partii.

W 12 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy