Guglielmo Massaia był włoskim kapucynem i misjonarzem, który sprawował funkcję kardynała oraz wikariusza apostolskiego. Urodzony jako Lorenzo Antonio Massaia w 1809 roku, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w wieku szesnastu lat. Najbardziej znany jest ze swojej szeroko zakrojonej działalności misyjnej w Etiopii, gdzie poruszał się w złożonych realiach religijnych i politycznych. Przez trzydzieści pięć lat służby doświadczył wielokrotnych wygnań, lecz pozostał oddany swojej misji. Ostatecznie służył jako doradca dyplomatyczny króla Menelika II, a później został wyniesiony do godności kardynała przez papieża Leona XIII.
Życie misyjne

Mianowany w 1846 roku pierwszym wikariuszem apostolskim Galli, Massaia skupił swoje wysiłki na ludności Oromo. Założył liczne misje i opracował gramatykę języka oromo. Podczas pobytu w Etiopii pracował nad święceniami rdzennych kapłanów i pełnił rolę doradcy Menelika II, pomagając królowi w sprawach dyplomacji europejskiej. Mimo siedmiokrotnego wygnania z powodu lokalnych napięć politycznych i religijnych, konsekwentnie powracał do swojej pracy.
Późniejsze lata

Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia zrezygnował ze swojej misji w 1880 roku. Jego znaczący wkład doprowadził do mianowania go arcybiskupem titularnym i wyniesienia do godności kardynała w 1884 roku. Udokumentował swoje bogate doświadczenia w kilku tomach szczegółowo opisujących trzydzieści pięć lat pracy misyjnej. Ostatnie lata życia spędził w klasztorze kapucynów w Frascati, gdzie zmarł w 1889 roku.
Kult
Massaia został uznany przez Kościół katolicki za czczonego (Venerabilis), co nastąpiło po ogłoszeniu przez papieża Franciszka w 2016 roku uznania jego heroicznej cnoty. Jego dziedzictwo jest upamiętniane przez różne miejsca we Włoszech, w tym muzeum w Frascati oraz ulice nazwane jego imieniem. Jego rodzinna miejscowość, Piovà, została również przemianowana na Piovà Massaia, aby upamiętnić jego życie.
