Grigorios z Dekapolis był bizantyjskim mnichem żyjącym w IX wieku, uznawanym za cudotwórcę. Urodzony w Irenopolis, był znany ze swoich licznych podróży po świecie bizantyjskim, w tym wypraw do Efezu, Rzymu i na Sycylię. Często nazywany jest Nowym Cudotwórcą ze względu na swoją sławę dokonywania cudów. Po okresie życia jako pustelnik i mnich, ostatecznie osiadł w Konstantynopolu, gdzie zmarł w 842 roku. Jest wspominany jako obrońca ikonoklazmu (ikonofili) w okresie ikonoklazmu.
Życie i podróże
Po opuszczeniu rodzinnego domu, aby poświęcić się życiu religijnemu, Grigorios żył jako mnich, a później jako pustelnik w jaskini. Wypełniając boskie polecenie, odbył liczne podróże, odwiedzając takie miasta jak Tesalonika, Korynt i Syrakuzy. Podczas pobytu w Tesalonice pełnił rolę nauczyciela dla kilku uczniów, w tym Józefa Hymnografa. Swoje ostatnie lata spędził w Konstantynopolu, gdzie cierpiał na różne choroby przed śmiercią.
Kult
Grigorios jest czczony zarówno w tradycji wschodnioortodoksyjnej, jak i rzymskokatolickiej. Jest wspomniany jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 20 listopada. Jego dziedzictwo jest zachowane w tekstach hagiograficznych, które opisują jego życie oraz status cudotwórcy. Jego relikwie zostały ostatecznie przeniesione do klasztoru w pobliżu grobu Jana Chryzostoma.