Grigorij Rasputin (1869–1916) był rosyjskim mistykiem i uzdrowicielem, który stał się kontrowersyjną postacią na dworze Mikołaja II, ostatniego cesarza Rosji. Urodzony w rodzinie chłopskiej na Syberii, zyskał wpływy dzięki bliskim stosunkom z rodziną cesarską, zwłaszcza dzięki swojej roli uzdrowiciela ich syna, cierpiącego na hemofilię. Jego rosnąca władza w ostatnich latach Imperium Rosyjskiego uczyniła go postacią budzącą podziały, a w 1916 roku został zamordowany przez konserwatywnych szlachciców sprzeciwiających się jego wpływom.
Młodość





Rasputin urodził się w rodzinie chłopskiej we wsi Pokrowskoje na Syberii. Dorastał, mając niewielkie wykształcenie formalne, i pozostawał analfabetą przez znaczną część dorosłego życia. Historycy niewiele wiedzą o jego młodości, a późniejsze opowieści o jego wczesnym życiu często opierały się na plotkach. W 1887 roku ożenił się z Praskowią Dubrowiną, która pozostała mu oddana podczas jego późniejszego wzrostu znaczenia. Małżeństwo miało kilkoro dzieci, z których jednak tylko troje dożyło dorosłości.
Nawrócenie religijne





W 1897 roku Rasputin opuścił swoją wieś, udając się w pielgrzymkę, rzekomo po kryzysie duchowym. Wizyta w klasztorze w Wierchoturye odmieniła go, a potem przez lata prowadził życie wędrownego pielgrzyma. Zgromadził w Pokrowskoje niewielki krąg zwolenników, a ich tajne spotkania modlitewne wzbudziły podejrzliwość i wrogość lokalnych władz i mieszkańców wsi. Z czasem zyskał opinię starca, czyli duchowego przewodnika.
