Grigorij Pelsjemskij był wschodnioortodoksyjnym mnichem żyjącym w XIV lub XV wieku oraz założycielem klasztoru Pelsjemskiego. Urodzony w szlacheckiej rodzinie Lopotowów w Galiczu, po śmierci rodziców zrzekł się dziedzictwa, aby wstąpić do klasztoru Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy. Po pełnieniu funkcji przeora i archimandryty w Rostowie, poszukiwał życia w odosobnieniu pod przewodnictwem Dionizjusza Głuszickiego. Ostatecznie założył nową wspólnotę na brzegach rzeki Pelshma, gdzie żył jako pustelnik.
Życie i monastycyzm

Po porzuceniu szlacheckiego statusu, Grigorij przechodził przez kilka instytucji monastycznych, w tym klasztory Abrahama i Spasskiego w Rostowie. Dążąc do głębszego ascetyzmu, ostatecznie osiadł w pobliżu rzeki Pelshma. Za błogosławieństwem biskupa Efrema założył klasztor i w 1426 roku wzniósł kościół poświęcony Najświętszej Bogurodzicy. Do śmierci, którą tradycyjnie datuje się na 1442 rok, żył jako szanowany asceta.
Kult i dziedzictwo
Został kanonizowany jako święty czcigodny podczas Soboru Makariuszowego w 1549 roku. Jego relikwie były przechowywane w kościele w klasztorze Pelsjemskim, który przechodził różne rekonstrukcje, w tym budowę kamiennego gmachu w 1833 roku. Choć klasztor został zamknięty w 1926 roku, a kościół popadł w ruinę, wierzy się, że jego szczątki wciąż spoczywają w tym miejscu.
