Grigorij Jawlinski to rosyjski ekonomista i polityk, który pełnił wiele funkcji w administracji państwowej ZSRR i Rosji na różnych szczeblach, w tym w Dumie Państwowej. Był współautorem programu 500 dni, planu przejścia gospodarki radzieckiej do wolnego rynku, i kierował opozycyjną partią Jabłoko. Trzykrotnie kandydował na prezydenta Rosji, w 1996, 2000 i 2018 roku, a w 2012 roku został niedopuszczony do wyborów, mimo zebrania wymaganych podpisów. Posiada stopień doktora ekonomii i jest profesorem Wyższej Szkoły Ekonomicznej.
Wczesna kariera


Urodzony we Lwowie w 1952 roku, Jawlinski studiował ekonomię pracy w Moskwie i pracował nad radziecki przemysłem węglowym, gdzie opracował ujednolicone instrukcje pracy i relacjonował trudne warunki górnicze. Od 1980 roku pracował nad udoskonaleniem radzieckiego systemu pracy, proponując, aby przedsiębiorstwa otrzymały większą niezależność zamiast całkowitej kontroli nad pracownikami. Jego raport był niepopularny wśród urzędników, a KGB skonfiskowało jego kopie. W 1984 roku objął stanowisko kierownicze w ministerstwie pracy, a później w Radzie Ministrów.
Reformy rynkowe i polityka


W 1990 roku Jawlinski napisał program 500 dni, który proponował szybkie przejście od gospodarki centralnie planowanej do gospodarki wolnorynkowej w ciągu dwóch lat. Gdy jego plan nie został wdrożony, zrezygnował i założył think tank EPICenter, którego członkowie później współpracowali z partią Jabłoko. Po pełnieniu funkcji wicepremiera w 1991 roku odszedł z rządu na znak protestu przeciwko porozumieniom białowieskim. Następnie rozpoczął karierę polityczną i stał się otwartym krytykiem reform terapii szokowej zapoczątkowanych w 1992 roku.
Kandydatury na prezydenta


Jawlinski zajął czwarte miejsce w wyborach prezydenckich w 1996 roku, zdobywając 7,3% głosów, a w 2000 roku trzecie, z wynikiem 5,8%. W 2012 roku władze uniemożliwiły mu start, mimo że zebrał niezbędne dwa miliony podpisów. W 2018 roku kandydował z ramienia partii Jabłoko przeciwko Władimirowi Putinowi i otrzymał 1,05% według wyników oficjalnych, które jego partia nie uznała ze względu na rzekome nieprawidłowości.
