Gratus z Aosty był biskupem z V wieku, który sprawował posługę w diecezji w Aosty. Pierwotnie kapłan, uczestniczył w soborze mediolańskim w 451 roku, gdzie w imieniu biskupa Eustachiusza wspierał potępienie herezji eutychiańskiej. Jego formacja religijna prawdopodobnie opierała się na tradycjach monastycznych ustanowionych przez Euzebiusza z Werecelli. Około 470 roku sprawował nadzór nad przeniesieniem kilku relikwii świętych w swoim mieście. Jest wspominany jako patron Aosty i czczony w tradycji katolickiej.
Życie i dziedzictwo
Po posłudze na synodzie mediolańskim, Gratus wstąpił na stanowisko biskupa. Większość szczegółów biograficznych dotyczących jego wczesnego życia, w tym twierdzenia o spartańskim szlachectwie czy misjach na dwór Karola Wielkiego, pochodzi z trzynastowiecznego tekstu zatytułowanego Magna Legenda Sancti Grati. Choć współcześni historycy uznali tę relację za fikcyjną, opowieści te pomogły rozprzestrzenić jego sławę w regionach takich jak Sabaudia i Lombardia.
Kult
Święty jest wspominany 7 września. Historycznie wzywano go do ochrony ziem uprawnych przed różnymi zagrożeniami naturalnymi, w tym suszami, powodziami i plagami owadów. Ponieważ postrzegano go jako cudotwórcę, ludzie przywoływali również jego imię przeciwko demonom i czarownicom. Jego relikwie znajdują się w kościele kolegiackim św. Urszuli, gdzie zostały przeniesione w średniowieczu.