Gonario II z Torres był XII-wiecznym władcą, który rządził sardyńskim judikatem Logudoro od 1128 roku aż do swojej abdykacji w 1154 roku. Po śmierci ojca pozostawał pod opieką Pizantów w okresie regencji, zanim odzyskał swoje terytorium dzięki pomocy militarnej. Jako pobożny władca uczestniczył w drugiej wyprawie krzyżowej jako pielgrzym, a później został mnichem cysterskim. W tradycji chrześcijańskiej jest uznawany za błogosławionego.
Życie polityczne

Po śmierci ojca Gonario spędził młodość pod opieką władz pizańskich, aby uniknąć zagrożenia ze strony rywalizujących rodów. Ostatecznie odzyskał kontrolę nad swoim królestwem w 1130 roku dzięki wyprawie wspieranej przez swojego teścia. Podczas swojego panowania utrzymywał silne więzi z arcydiecezją pizańską, co pomogło w ustanowieniu statusu legackiego jego księstwa w regionie.
Pobożność religijna
Jego życie duchowe charakteryzowało się znaczącymi pielgrzymkami, w tym podróżą do Jerozolimy podczas drugiej wyprawy krzyżowej. Po spotkaniu z Bernardem z Clairvaux pomógł założyć cysterski opactwo Cabuabbas di Sindia. Pod wpływem kontaktów ze świętym, Gonario ostatecznie zrzekł się tronu, aby żyć jako mnich w opactwie Clairvaux, gdzie zmarł w 1182 roku.
Kult
Gonario jest uważany za błogosławionego. Jego religijne dziedzictwo obejmuje fundacje, które pomógł ustanowić wraz z Bernardem z Clairvaux. W kalendarzu kościelnym wspomina się go w dniu 19 lipca.
