Gleb Włodimirski był XII-wiecznym księciem i prawosławnym świętym, uznawanym za patrona miasta Włodymierz. Jako syn wielkiego księcia Andrieja Bogołubskiego, zapisał się w pamięci dzięki głębokiej pobożności, poświęcając znaczną część młodości na studiowanie Pisma Świętego oraz dysputy z mnichami. Znany ze swojej pokory i ascetycznego trybu życia, zmarł w 1175 roku w wieku około dwudziestu lat. Jego życie i charakter doprowadziły do kanonizacji jako sprawiedliwego księcia w Cerkwi Prawosławnej.
Życie i charakter

Choć źródła historyczne dotyczące jego dokładnego pochodzenia są ograniczone, Gleb był synem Andrieja Bogołubskiego. Od dwunastego roku życia poświęcał się lekturze duchowej i prowadził życie definiowane przez umiarkowanie i miłosierdzie. Zmarł w czerwcu 1175 roku, krótko przed zamachem na jego ojca. Niektórzy historycy sugerowali, że mógł być tą samą osobą co książę Jurij, choć pozostaje to przedmiotem dyskusji akademickich.
Kult i relikwie

W 1702 roku odkryto, że relikwie świętego są niezniszczone, co prawdopodobnie wiązało się z jego kanonizacją. Jego szczątki spoczywają w katedrze Wniebowzięcia w Włodymierzu, gdzie są czczone od wieków. Nawet w XX wieku badania relikwii potwierdziły ich niezwykłe zachowanie. Według kalendarza kościelnego wspomina się go 20 czerwca (3 lipca).
