Giuseppe Lazzati był włoskim politykiem, pisarzem i naukowcem, który żył w Mediolanie w latach 1909–1986. Jako oddany badacz wczesnochrześcijańskiej literatury, pełnił funkcję rektora na uniwersytecie Sacred Heart oraz zajmował stanowiska w Zgromadzeniu Konstytucyjnym i Izbie Deputowanych Włoch. Jest szczególnie rozpoznawalny jako założyciel Instytutu Świeckiego Chrystusa Króla – organizacji stworzonej dla osób poszukujących życia konsekrowanego w świecie świeckim. Przez całe życie utrzymywał znaczące związki z wybitnymi postaciami politycznymi i papieżami, w tym z Pawłem VI i Janem Pawłem II.
Życie i praca
Po studiach filologicznych Lazzati został wykładowcą i liderem katolickich ruchów młodzieżowych. Podczas II wojny światowej był internowany w nazistowskich obozach koncentracyjnych po odmowie złożenia przysięgi wierności Republice Włoskiej. Po wojnie przeszedł do polityki, służąc w administracji państwowej i włoskim parlamencie. Później powrócił do pracy akademickiej, pełniąc wielokrotnie funkcję rektora uniwersytetu Sacred Heart, jednocześnie kontynuując pracę w dziedzinie studiów religioznawczych i myśli politycznej.
Kult
Kościół katolicki uznał Lazzatiego za osobę o heroicznych cnotach. Po otwarciu procesu beatyfikacyjnego w 1994 roku, papież Franciszek ogłosił go czcigodnym w 2013 roku. Jest wspominany za wysiłki na rzecz zniwelowania przepaści między konsekracją religijną a życiem świeckim poprzez swój instytut, który działa na całym świecie. Jego szczątki spoczywają obecnie w pustelni San Salvatore.