Giovanni Morosini był weneckim opatem benedyktyńskim, który żył pod koniec X i na początku XI wieku. Pochodząc z wpływowej weneckiej rodziny, poświęcił się życiu zakonnemu, wstępując do wspólnoty mnichów w klasztorze Saint-Michel-de-Cuxa w południowej Francji. Klasztor ten był w jego czasach istotnym ośrodkiem reformy monastycznej. W 982 roku powrócił do Wenecji i uzyskał od doży Tribuno Memmo wyspę San Giorgio Maggiore, aby założyć nową wspólnotę zakonną.
Życie i działalność
Po pobycie w Pirenejach Morosini dążył do rozszerzenia obecności zakonnej w swoim rodzinnym mieście. Skutecznie zabiegał u doży o nabycie ziemi na wyspie San Giorgio Maggiore. Aby ułatwić budowę nowego kompleksu klasztornego, doża powiększył terytorium wyspy. Doprowadziło to do powstania znanego klasztoru św. Jerzego, który Morosini założył przed swoją śmiercią w 1012 roku.
Kult
Choć jego kult nie otrzymał formalnego oficjalnego zatwierdzenia, od wieków tradycyjnie uznawany jest w Zakonie Benedyktynów za błogosławionego. Jego pamięć jest czczona podczas szczególnego święta obchodzonego 5 lutego. Jego dziedzictwo pozostaje związane z tradycjami monastycznymi Wenecji oraz historycznymi wpływami jego rodziny w tym regionie.