Giovanni Marinoni był włoskim kapłanem z XVI wieku należącym do zakonu teatynów. Urodzony w Wenecji w 1490 roku, początkowo służył jako kanonik w katedrze św. Marka, zanim w 1528 roku wstąpił do teatynów, przyjmując wówczas imię Giovanni. Większość późniejszego życia spędził w Neapolu, gdzie prowadził wiernych, sprawował funkcję przełożonego oraz pełnił rolę duchowego doradcy różnych postaci religijnych. Zmarł w Neapolu w 1562 roku podczas epidemii cholery.
Życie i służba

Po studiach w Padwie, Marinoni przeniósł się z Wenecji do Neapolu na prośbę papieża Klemensa VII. W Neapolu pracował nad umocnieniem wiary katolickiej i zapobieganiem nieortodoksyjnym naukom. Sprawował funkcję przełożonego w domu San Paolo Maggiore i zapewniał duchowe przewodnictwo św. Andrzejowi Avellino. Choć papież Paweł IV zaproponował mu urząd arcybiskupa Neapolu, odmówił on tej nominacji.
Kult
Został beatyfikowany przez papieża Klemensa XIII w 1764 roku. Później papież Benedykt XVI uznał jego heroiczne cnoty, nadając mu tytuł czcigodnego. Jego droga do kanonizacji obejmuje zbadanie cudu, który uzyskał aprobatę komisji medycznych oraz Kongregacji ds. Świętych.
