Gerontij (ur. jako Grigorij Łakomkin w 1872 r.) był wybitnym biskupem Kościoła staroobrzędczego, który sprawował posługę w eparchii kostromskiej i jarosławskiej. Urodzony w obwodzie iwaniowskim, wychowywał się w religijnej rodzinie i początkowo studiował śpiew. Po służbie wojskowej, podczas której zachował swoje przekonania religijne, przyjął święcenia kapłańskie. Jego przewodnictwo charakteryzowało się znacznymi wysiłkami na rzecz budowy kościołów, zakładania instytucji edukacyjnych oraz wspierania muzyki liturgicznej we wspólnocie staroobrzędczej w okresie Imperium Rosyjskiego i wczesnej ery radzieckiej.
Służba kościelna

Jako kapłan, a później biskup, Gerontij kładł duży nacisk na edukację duchową i infrastrukturę. Zakładał szkoły, tworzył przytułki i nadzorował budowę licznych kościołów murowanych i drewnianych. Był szczególnie oddany tradycjom liturgicznym, organizując chóry i szkoląc nauczycieli śpiewu tradycyjnego. Nawet zarządzając różnymi eparchiami, pozostawał aktywnym administratorem, prowadząc szeroką korespondencję i budując znaczące biblioteki na potrzeby nauki teologicznej.
Prześladowania i śmierć

W okresie radzieckim Gerontij mierzył się z surowymi represjami ze strony państwa. W 1932 roku został aresztowany wraz z wieloma innymi członkami wspólnoty staroobrzędczej w Leningradzie. Doświadczył długich okresów uwięzienia, w tym czasu w izolatce, i cierpiał z powodu chorób, ściśle przestrzegając religijnych postów. Zmarł w Moskwie w 1951 roku po życiu poświęconym służbie pod znaczną presją polityczną.
Kult
Kościół uznaje jego duchowe znaczenie poprzez formalną kanonizację. Po raz pierwszy został uhonorowany jako święty lokalny przez Rosyjski Kościół Prawosławny Staroobrzędczy w 2007 roku. Później, w 2012 roku, został kanonizowany do powszechnego kultu w obrębie Kościoła, co stanowi uznanie jego roli jako niezłomnego przywódcy i obrońcy wiary.
