German I z Konstantynopola był urzędnikiem kościelnym żyjącym w VIII wieku, który sprawował urząd patriarchy ekumenicznego w latach 715–730. Urodzony w patrycjuszowskiej rodzinie w Konstantynopolu, przed wstąpieniem na urząd patriarchy służył jako biskup Cyziku. Zapamiętany został przede wszystkim ze swojego zdecydowanego sprzeciwu wobec wczesnego ruchu ikonoklastycznego, broniąc kultu świętych obrazów przeciwko edyktom cesarza Leona III. Jego stanowiska teologiczne i pisma wywarły trwały wpływ na tradycję chrześcijańską i rozumienie liturgiczne.
Życie i posługa
Po przeżyciu zawirowań politycznych, w wyniku których został ochrzczony jako eunuch, German awansował na stanowisko przywódcy Kościoła w Konstantynopolu. Podczas sprawowania urzędu promował dyotelizm i dążył do zbliżenia relacji z Ormiańskim Kościołem Apostolskim. Jego przywództwo stanęło przed wielkim wyzwaniem, gdy cesarz Leon III zaczął zakazywać czci ikon. Ponieważ odmówił poparcia tych cesarskich zakazów, German ostatecznie zrezygnował ze swojego stanowiska i wycofał się do posiadłości rodzinnej.
Dziedzictwo i pisma
Jako uczony i teolog stworzył kilka wpływowych dzieł, w tym Historia Ecclesiastica. Niektóre z jego pism dotyczących Liturgii Bożej pozostawały powszechnie używane przez stulecia. Jego wkład teologiczny był na tyle znaczący, że papież Pius XII wykorzystał później jeden z jego tekstów podczas definiowania dogmatu o Wniebowzięciu Maryi. Jest czczony jako niezłomny obrońca tradycji przeciwko ingerencji cesarskiej.
Kult
German I jest czczony jako święty w tradycjach katolickiej, prawosławnej, anglikańskiej i orientalnej. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 12 maja. Jego pamięć została zachowana w dyptykach Drugiego Soboru Nicejskiego, a on sam pozostaje istotną postacią dla tych, którzy cenią historyczną obronę ikonografii religijnej.