Gerard z Brogne był dziesiętnastowiecznym opatem benedyktyńskim uznawanym za świętego. Urodzony w szlacheckiej rodzinie powiązanej z książętami Dolnej Austrii, początkowo podążał karierą żołnierza. Jego życie zmieniło się po wizycie w opactwie Saint-Denis, która zainspirowała go do przyjęcia życia zakonnego. Ostatecznie stał się centralną postacią reformy monastycznej, zakładając opactwo w Brogne i reorganizując osiemnaście innych domów zakonnych poprzez wprowadzenie surowego przestrzegania Reguły św. Benedykta.
Reforma monastyczna

Po święceniach kapłańskich około 928 roku, Gerard powrócił do Brogne, aby zastąpić obecnych duchownych mnichami. Później rozszerzył swoje wpływy, reformując wspólnoty takie jak Saint-Ghislain i Saint Bertin. Jego surowa dyscyplina sporadycznie powodowała tarcia, co prowadziło do ucieczek niektórych mnichów do Anglii. Aby zabezpieczyć status swojej fundacji, udał się do Rzymu, aby uzyskać bullę papieską potwierdzającą przywileje opactwa w Brogne.
Kult i dziedzictwo
Gerard zmarł w październiku 959 roku, a jego pierwotna fundacja została ostatecznie przemianowana na opactwo Saint-Gérard. Jego wspomnienie obchodzone jest 3 października, co jest świętem celebrowanym w diecezjach Liège, Gandawy i Namur. Jego relikwie są przechowywane w kilku miejscach, w tym w kościołach w Gandawie, Aubange, Maredsous oraz Saint-Gérard.
