Gerald z Aurillac był francuskim szlachcicem i świętym żyjącym w IX wieku (ok. 855–909). Pochodząc z galorzymowskiej arystokracji, ostatecznie przyjął tytuł hrabiego Aurillac. Choć początkowo pozostał świeckim, aby służyć społeczeństwu dzięki swojemu statusowi, prowadził życie konsekrowane, przestrzegając osobistych ślubów czystości i modlitwy. Zapamiętany głównie z założenia kościoła i opactwa w swojej posiadłości, które stało się ważnym ośrodkiem religijnym w regionie Auvergne.
Życie i pobożność
Po chorobie dziecięcej, która pozwoliła mu poświęcić więcej czasu na naukę, Gerald żył jako przedstawiciel szlachty. Choć na radę biskupa odmówił wstąpienia do formalnego zakonu, potajemnie przyjął tonsurę i poświęcił życie Bogu. Zrzekł się dóbr doczesnych i prowadził życie modlitewne w celibacie, godząc obowiązki hrabiego ze swoimi duchowymi zobowiązaniami.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w październiku 909 roku, jego sława wzrosła dzięki pismom Odo z Cluny. Jest czczony w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 13 października. Jako wzór celibackiego arystokraty, jest patronem kawalerów i hrabiów, natomiast ze względu na historię dolegliwości fizycznych, jest patronem osób niepełnosprawnych.