Genadiusz Kostromski i Lubimogradzki był XVI-wieczną postacią monastyczną i ikonografem, urodzonym w Mahiołowie. Po opuszczeniu zamożnej bojarskiej rodziny, aby poświęcić się życiu religijnemu, został uczniem Korneliusza z Komeli. Ostatecznie założył pustelnię w pobliżu Lubimia, która przekształciła się w klasztor Spaso-Gennadiewski. Znany ze swojego ascetyzmu, dokonywał różnych uzdrowień i sprawował duchowe przewodnictwo nad wybitnymi postaciami, w tym nad Iwanem Groźnym. Mimo nieumiejętności czytania i pisania, sporządził wpływowe dzieła dydaktyczne dla swoich monastycznych następców.
Życie i dzieło

Poszukując samotności, Genadiusz osiadł w pobliżu jeziora Surskoje, gdzie on i jego małe braterstwo karczowali lasy i osuszali bagna, aby zbudować klasztor. Żył w skrajnej pokorze, wykonując prace fizyczne, takie jak gotowanie i sprzątanie, a jednocześnie zajmując się malowaniem ikon. Jego duchowa sława doprowadziła do kilku cudów, w tym przepowiedni, że Anastazja Zachariewna zostanie carycą. Napisał dwa teksty dydaktyczne, aby prowadzić mnichów w modlitwie i dyscyplinie.
Kult

Po jego śmierci w 1565 roku, Genadiusz był czczony lokalnie, a jego relikwie odkryto w 1644 roku podczas budowy kamiennej katedry. Jego szczątki odnaleziono nienaruszone, co doprowadziło do formalnego ustanowienia jego święta przez patriarchę. Choć w XX wieku jego relikwie zostały przeniesione do muzeum, pozostaje on ważną postacią w tradycji prawosławnej, upamiętnianą w różnych zjazdach świętych.
