Gebre Mikael był etiopskim księdzem katolickim i mnichem urodzonym w 1791 roku. Początkowo był mnichem w Etiopskim Kościele Ortodoksyjnym, lecz później przeszedł na katolicyzm po spotkaniu z biskupem Giustino de Jacobis podczas pielgrzymki. Został święcony na kapłana w 1851 roku i dążył do wstąpienia do Zgromadzenia Misjonarzy (Congregatio Missionis). Jego oddanie wierze doprowadziło do intensywnych prześladowań ze strony lokalnych władz religijnych oraz cesarza Tewodrosa II, co ostatecznie doprowadziło do jego śmierci w wyniku złego traktowania w 1855 roku.
Życie i wiara

Po utracie oka w dzieciństwie, Gebre Mikael kontynuował edukację monastyczną, gdzie stał się wybitnym uczniem. Przyjął życie zakonne w 1813 roku, a później podróżował do Jerozolimy i Rzymu, aby prowadzić badania nad standardami monastycznymi. Po spotkaniu z de Jacobis przyjął wiarę katolicką, co zainspirowało kilku innych mnichów do uczynienia tego samego. Został święcony na kapłana w 1851 roku i żył jako postulant Zgromadzenia Misjonarzy.
Prześladowania i śmierć
Mianowanie nowego ortodoksyjnego biskupa doprowadziło do celowych wysiłków mających na celu wyeliminowanie Gebre Mikaela i de Jacobis. Za panowania cesarza Tewodrosa II kapłan został uwięziony i poddany torturom za odmowę wyrzeczenia się katolickich przekonań. Mimo że dzięki interwencji brytyjskiego konsula oszczędzono mu egzekucji, pozostawał w łańcuchach i zmarł w 1855 roku w wyniku skutków złego traktowania podczas podróży.
Kult
Gebre Mikael jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Po zbadaniu jego życia i męczeństwa, papież Pius XI oficjalnie ogłosił jego beatyfikację w 1926 roku. Jest wspominany ze względu na swoją duchową pobożność i niezłomność w okresach intensywnych konfliktów religijnych w Etiopii.
