Gaubald był VIII-wiecznym prelatem katolickim, który służył jako pierwszy oficjalny biskup diecezji w Ratybonie (dzisiejsze Niemcy). Mianowany przez świętego Bonifacego w 739 roku, sprawował również funkcję opata opactwa św. Emmerama. Podczas swojego panowania pełnił funkcję opata mitratycznego, zarządzając zarówno obowiązkami klasztornymi, jak i biskupimi w regionie. Żył w formacyjnym okresie dla lokalnej hierarchii kościelnej, następując po kilku wędrownych biskupach, którzy wcześniej działali na tym obszarze.
Życie i działalność
Po święceniach w 739 roku Gaubald nadzorował znaczący rozwój religijny w opactwie św. Emmerama. W 740 roku przeniósł szczątki Emmerama z Ratybonu do krypty klasztoru benedyktynów. Po śmierci w grudniu 761 roku został pochowany w krypcie Ramwoldkrypta, znajdującej się w opactwie, w którym służył zarówno jako opat, jak i biskup.
Kult
Doceniany za swoją służbę kościelną, Gaubald jest uważany za postać błogosławioną w tradycji katolickiej. Jego historyczna rola jako pierwszego biskupa diecezji ratybońskiej potwierdza jego znaczenie we wczesnym rozwoju hierarchii kościelnej w Niemczech.