Galdino della Sala był kardynałem i arcybiskupem Mediolanu żyjącym w XII wieku, który odegrał istotną rolę w konfliktach religijnych i politycznych swojej epoki. Urodzony około 1096 roku w rodzinie drobnej szlachty mediolańskiej, piął się po szczeblach hierarchii kościelnej, stając się kluczowym sojusznikiem papieża Aleksandra III. Był znaczącą postacią podczas schizmy związanej z antypapiem Wiktorem IV, wspierając prawowitą papieską władzę przeciwko interesom cesarza rzymskiego Fryderyka I Barbarossy. Zmarł w 1176 roku podczas wygłaszania kazania.
Kariera kościelna
Po służbie jako archidiakon, Galdino został mianowany kardynałem prezbiterem Santa Sabina w 1165 roku. Następnie w 1166 roku został arcybiskupem Mediolanu. Jako legat apostolski dla Lombardii pracował nad umocnieniem władzy papieskiej poprzez konsekrację nowych biskupów w kilku miastach, w tym w Cremonie i Turynie, aby zastąpić tych, którzy byli lojalni wobec antypapiża.
Kult i dziedzictwo
Galdino jest pamiętany ze swoich działań charytatywnych, w szczególności pomocy ubogim oraz osobom przetrzymywanym w więzieniach za długi. Został kanonizowany przez papieża Aleksandra III i jest uznawany za patrona zarówno archidiecezji mediolańskiej, jak i regionu Lombardii. Jego wspomnienie obchodzi się 18 kwietnia, w rocznicę jego śmierci.