Gabriella Borgarino była włoską siostrą zakonną ze Zgromadzenia Córek Miłosierdzia św. Wincentego de Paul, żyjącą w latach 1880–1949. Urodzona w skromnej rodzinie rolniczej w Boves, pracowała w przędzalniach tekstyliów oraz jako pomoc domowa, zanim w wieku osiemnastu lat wstąpiła do zgromadzenia. Znana ze swojej głębokiej pokory i pobożności, większość życia poświęciła służbie chorym i ubogim w różnych miejscach, w tym w Lugano i Lusernie. Jest rozpoznawana ze względu na swoje doświadczenia mistyczne oraz głębokie duchowe skupienie na Najświętszym Sercu Jezusa.
Życie i powołanie

Po pracy w przędzalni oraz jako sprzątaczka, w 1899 roku wstąpiła do Córek Miłosierdzia. Przyjmując imię siostra Gabriella, pełniła różne funkcje, w tym rolę kucharki i opiekunki. Podczas epidemii hiszpanki zapewniała szerokie wsparcie duchowe i materialne chorym. Jej życie charakteryzowało się oddaniem służbie oraz szeregiem mistycznych spotkań, które odnotowała w swoich prywatnych dziennikach.
Dziedzictwo duchowe
Jej duchowość koncentrowała się na Najświętszym Sercu i opatrzności Bożej. Twierdziła, że otrzymała od Jezusa polecenie szerzenia konkretnej krótkiej modlitwy, proszącej o Bożą Opatrzność Serca Jezusa. Oddanie to zyskało szeroką popularność. W 2022 roku została ogłoszona błogosławioną przez papieża Franciszka ze względu na swoje heroiczne cnoty i opinię świętości.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za wzór życia modlitwnego i służby. Jej proces beatyfikacyjny przeszedł etap diecezjalny, a jej wspomnienie obchodzi się 1 stycznia. Wiele osób prosi ją o wstawiennictwo, zgłaszając różne łaski otrzymane dzięki jej modlitwom.
